Referat o narkotykach



Referat skierowany do Rodziców uczniów kl. IV - VI
na temat uzależnienia od narkotyków

Kto?

Większość rodziców myśli, że temat ten nie dotyczy i nigdy nie będzie dotyczył ich Dziecka. Narkotyki kojarzą się ze złym towarzystwem, demoralizacją, dziećmi z rodzin zaniedbanych, patologicznych. Czasy się jednak zmieniają i coraz więcej dzieci z tzw. „dobrych domów” sięga po różnego rodzaju środki odurzające. Nie oznacza to, że podopieczny od razu sięgnie po amfetaminę lub inny silny narkotyk i wszyscy szybko zorientują się, że jest problem. Najczęściej używanym narkotykiem jest marihuana potocznie nazywana trawą, marychą, gandzią. Młodzież zwykła nie przyjmować faktu, że to jest narkotyk, bagatelizując wpływ marihuany na młody organizm oraz ryzyko uzależnienia. A to może być  pierwszy krok do sięgnięcia po mocniejszy narkotyk. A zdobyć narkotyki to nie problem. Młodzież zazwyczaj wie, gdzie można je kupić.

Dlaczego ?

Młodzi ludzie z różnych przyczyn zaczynają sięgać po narkotyki. Najczęściej z ciekawości, potrzeby akceptacji, chęci zwrócenia na siebie uwagi, nudy, chęci podjęcia ryzyka, buntu przeciw dotychczasowym wartościom.

Co mogą zrobić rodzice, aby uchronić dziecko przed narkotykami?

1. Przede wszystkim rozmawiać o narkotykach z dziećmi, o ich szkodliwości. Powinni być wsparciem dla swoich pociech, nawet jak te się buntują, żeby w razie problemów mogły się do nich zwrócić, a nie szukać rozwiązania w odurzaniu się. Mówić jasno i wyraźnie, że nie popierają Państwo narkotyzowania się (może to dziwić, ale na konferencji, w której uczestniczyłam w maju bieżącego roku, pani policjantka podała informację, że coraz więcej osób po 30-stce sięga pierwszy raz po narkotyk).

2. Obserwować dziecko. Pamiętajmy, że  każdy nastolatek próbuje ukryć przed dorosłymi, że bierze narkotyki. Jednak nawet u tych, którzy zachowują dużą ostrożność, można zaobserwować pewne oznaki ich zażywania:

Sygnały ostrzegawcze

I. Zmiany w zachowaniu:

Nagłe zmiany nastroju i aktywności.

Wybuchowość, wrogie nastawienie do otoczenia.

Drażliwość.

Bełkotliwa niespójna mowa.

Nadmierny apetyt lub brak apetytu.

Spadek zainteresowania ulubionymi zajęciami.

Zaniedbywanie obowiązków domowych.

Pogorszenie się ocen, wagary, konflikty z nauczycielami.

Izolowanie się od domowników, zamykanie się w pokoju, niechęć do rozmów.

Bunt, łamanie ustalonych zasad.

Nagła zmiana grona przyjaciół na innych, zwłaszcza na starszych od siebie.

Niewytłumaczone spóźnienia, późne powroty lub też noce poza domem.

Kłamstwa, wynoszenie wartościowych przedmiotów z domu.

Tajemnicze, krótkie rozmowy telefoniczne, nagłe wyjścia.

Zwiększone zapotrzebowanie na pieniądze.

II. Zmiany w wyglądzie zewnętrznym:

Nowy styl ubierania się.

Spadek ciężaru ciała, częste przeziębienia, przewlekły katar, krwawienia z nosa, bóle różnych części ciała, zaburzenia pamięci oraz toku myślenia.

Przekrwawione oczy, zwężone lub rozszerzone źrenice.

Zaburzenie snu.

Słodkawa woń oddechu, włosów, ubrania, zapach alkoholu, nikotyny, chemikaliów.

Ślady po ukłuciach, ślady krwi na bieliźnie, „gęsia skórka”.

Ślady kleju na ubraniu.

III. Narkotyki lub przybory do ich używania:

Fifki, fajki, bibułki papierosowe.

Małe foliowe torebeczki z proszkiem, tabletkami, kryształkami lub suszem.

Kawałki opalonej folii aluminiowej.

Białe lub kolorowe pastylki z wytłoczonymi wzorami.

Leki bez recept.

Tuby, słoiki, foliowe torby z klejem.

Igły, strzykawki.

Drobne szare ziarenka lub tytoń w kieszeni.

CO ROBIĆ, GDY ZAISTNIEJE PODEJRZENIE, ŻE DZIECKO ZAŻYWA NARKOTYKI?

1. Po pierwsze, gdy zauważą Państwo problem, nie należy udawać, że niczego Państwo nie podejrzewają. Problem będzie istniał, dopóki wspólnymi siłami nie zostanie rozwiązany, a jeśli będą go Państwo ignorować, sprawa narośnie do skali, która Państwa z czasem przerośnie. Gdy odkryjecie ślady zażywania narkotyków u swojego dziecka, nie panikujcie, tylko podejdźcie do tego racjonalnie. Postarajcie się ochłonąć z emocji. Przygotujcie się na to, że rozmowa będzie trudna, a rozwiązanie problemu niełatwe.

2. Gdy zdecydujecie się na rozmowę, unikajcie agresji. Powiedzcie, że jesteście bardzo zaniepokojeni, ponieważ odkryliście ślady używania narkotyków w domu. Zapytajcie dziecko, dlaczego po nie sięga. Nie zdziwcie się, kiedy dziecko zareaguje agresywnie - będzie to jego swoista forma obrony samego siebie. Musicie udowodnić mu, że jesteście wyłącznie, żeby mu pomóc, a nie po to, aby go karcić i oceniać.

3. Na etapie, kiedy dziecko będzie wiedziało o tym, że sprawa nie jest obca rodzicom, wasza rodzina potrzebuje wielu szczerych rozmów (które muszą być koniecznie uwolnione od oceniania i nacisków). Nie naciskajcie również na to, aby dziecko powiedziało, gdzie czy od kogo kupowało narkotyki. Jest małe prawdopodobieństwo, że to powie, poza tym gdy usłyszy tego typu pytania, znów poczuje się zagrożone i odmówi dialogu. Unikajcie także oceniania. Co się stało, to się nie odstanie. Jedynym celem jest teraz rozwiązanie problemu. Rodzina jest od tego, aby pomagać i dawać wsparcie bez względu na wszystko - nie zapomnijcie o tym!

4. Pamiętajcie, aby robić wszystko, by być podporą dla swojego dziecka. Jeśli sytuacja będzie tego wymagać, to zapiszcie się na spotkania do psychologa. Takie rozmowy pomogą nie tylko rozwiązać problem, ale także zacieśnić więzi między rodziną. Nie nalegajcie jednak, kiedy dziecko woli rozwiązać problem tylko i wyłącznie w gronie rodzinnym. Ma do tego pełne prawo. Jeśli Twoje dziecko będzie potrzebowało czasu, nie nalegajcie na rozmowy. Pośpiech jest złym doradcą. Takie sprawy wymagają czasu, najważniejsze, aby współpracować ze sobą i szczerze rozmawiać.

5. Jeżeli okaże się jednak, że wsparcie rodziny nie wystarczy, należy poszukać ośrodka, który leczy narkomanię i rozważyć umieszczenie tam dziecka.                                              

pedagog Aleksandra Wojtanowicz

 

LITERATURA:

Ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wraz ze zmianami ustawy z dnia 26 października 2000 r.

Strony internetowe poświęcone narkotykom.