Rozdział 4. Powojenna działalność szkoły



W grudniu 1944 roku rozpoczęła się ewakuacja Niemców z Wapienicy. 12 lutego 1945 roku miejscowość została wyzwolona i jej polscy mieszkańcy natychmiast przystąpili do organizowania administracji oraz szkolnictwa. Naczelnikiem gminy został Ignacy Jurczyk, natomiast kierownikiem szkoły, przedszkola i kursów – Józef Niesyt, powołany 22 lutego 1945 roku przez Inspektora Szkolnego. Przed nowymi władzami stanął ogrom problemów. Miejscowość była kompletnie zrujnowana, a tutejsze fabryki zdewastowane i pozbawione surowców. Uporczywa praca władz administracyjnych i kierownika szkoły wkrótce zaczęła przynosić owoce. 17 kwietnia 1945 roku naukę w szkole rozpoczęło 198 uczniów. Rada Pedagogiczna składała się wtedy z czterech osób. Należeli do niej:

– Józef Niesyt – kierownik, nauczyciel kwalifikowany;
– Alicja Kucikowa – nauczyciel kwalifikowany;
– Izydor Jurczyk – kandydat nauczycielski;
– Józef Iskrzycki – kandydat nauczycielski.

W maju 1945 roku pracę dydaktyczną podjęło dwóch nauczycieli kwalifikowanych – Janina Niesytowa i Oskar Kożusznik, który pracował w tej placówce już rok przed wojną. Szkoła rozpoczęła nauczanie w niezwykle trudnych warunkach. Nie było dosłownie niczego. Uczniowie przynieśli krzesła z domów, kierownik szkoły zbierał stoły w całej gminie, a tablicę z dykty zrobił stolarz.

Po roku pracy w takich warunkach ze składek członkowskich i z zysków, jakie przyniosły imprezy kulturalne, zakupiono sprzęt do dwóch sal lekcyjnych. Do 1949 roku, dzięki staraniom kierownika szkoły i Rady Pedagogicznej, szkoła (6 klas) została w pełni umeblowana. Równolegle z zabiegami o wyposażenie budynku trwała wytężona praca dydaktyczna i wychowawczo-opiekuńcza. W kwietniu 1945 roku kierownik szkoły zorganizował kursy uzupełniające w zakresie pełnej szkoły powszechnej, a w 1946 – kursy jesienno-zimowe dla analfabetów. Kształcenie prowadzili miejscowi nauczyciele. Od września 1945 roku rozpoczęto dożywianie uczniów i nauczycieli.

W szkole powołano do życia harcerstwo i Komitet Rodzicielski. Na terenie gminy utworzono Koło Macierzy Szkolnej, której prezesem został Józef Niesyt. Od 15 listopada 1948 roku do 1 marca 1949 roku, z inicjatywy kierownika szkoły, w placówce funkcjonował ruchomy ambulans dentystyczny. Organizowane były również imprezy szkolne i gminne.

W 1949 roku powstał przy szkole trzygłosowy chór szkolny założony i prowadzony przez nauczyciela – Bronisława Kokotka. Patronat nad placówką objęły Zakłady Przemysłu Wełnianego im. J. Kluski w Wapienicy, które w znacznym stopniu udzielały jej pomocy finansowej i materialnej. W budynku powstała pracownia do zajęć praktycznych, która 1 listopada 1950 roku została przemianowana na powiatową pracownię zajęć praktycznych. Jej kierownikiem uczyniono nauczyciela – Stanisława Niesyta, który następnie wyposażył ją w wiele przydatnych narzędzi i maszyn, co przyniosło szkole uznanie władz oświatowych. W pracowni wykonywano m.in. potrzebne pomoce naukowe. Liczba ludności w Wapienicy wciąż rosła, a tym samym szkole przybywało uczniów. W 1949 roku w dwóch budynkach (przy ul. Międzyrzeckiej i Jaworzańskiej), posiadających łącznie 6 sal lekcyjnych, uczyło się 372 dzieci w 10 oddziałach. Panowała ciasnota, lekcje odbywały się na dwie zmiany. W tej sytuacji kierownik szkoły rozpoczął starania o budowę nowego gmachu. Jednak 1 września 1950 roku opuścił dotychczasowe stanowisko i został kierownikiem szkoły dla pracujących. Jego następca – Stefan Zajda – sprawował tę funkcję jedynie przez miesiąc. Przeszedł bowiem do pracy w administracji oświatowej. Dlatego też 1 października 1950 roku do pełnienia obowiązków kierownika szkoły został powołany dotychczasowy nauczyciel – Bronisław Kokotek.